موسیقی امروز

       رسول ملاقلی پور در گذشت

اولین نوشته این وبلاگ نسل سوخته نام داشت.نام فیلمی تکان دهنده از رسول ملاقلی پور.

از شنیدن خبر در گذشت ملاقلی پور تنم لرزید.بلمی به سوی ساحل ، افق ، پرواز در شب ،

کمکم کن ، میم مثل مادر و فیلم های زیبای دیگری که دیگر تکرار نخواهند شد.چون رسول

دیگر نیست و تکرار هم نخواهد شد.

امسال سال بدی بود.سال هجرت بابک بیات ، ناصر عبداللهی ، پرویز یاحقی و امروز هم رسول

ملاقلی پور.

تسلیت.به تمام عاشقان هنر.

 بابک صحرایی وبلاگ خود را از چنگ هکرها آزاد کرد.

بسیار خوشحالم که بابک صحرایی دوباره وبلاگ خود را به دست آورد.بابک جان تبریک می گویم.

وبلاگ بابک صحرایی هک شد.

بر طبق گفته بابک صحرایی هر مطلبی که در وبلاگ بابک صحرایی نوشته می شود جعلی بوده و بابک صحرایی در هیچ وبلاگی نیز کامنتی نخواهد گذاشت.لطفآ این مساله را به اطلاع دیگر دوستان برسانید.

موسیقی امروز را آشفته تر از همیشه می بینم.وقتی در مقام مقایسه بر می آیم تعجب می کنم که چگونه از اوج پریدنها به این ویرانه سرا رسیده ایم.این شاید تقدیر نسل سوخته ماست که به صورت ذاتی هنرمندان امروز ، در بسیاری از شاخه های هنر قادر به تکرار یکی دو نسل پیش از خود نیستند.از سینما که بگذریم ، در باقی زمینه های هنر متآسفانه حرکت آن چنان درخشانی در طی ۲۰ و اندی سال گذشته انجام نشده است.به جای داریوش و ابی و گوگوش و فرهاد ، خوانندگانی داریم که بدون همیاری اتو تیون ( نرم افزاری که فاشی های صدای خواننده را بر طرف می کنند ) قادر به اجرا نیستند و در خوش بینانه ترین حالت تداعی کننده ناقص خوانندگان گذشته اند.گرچه خوانندگانی همچون حامی ، محمد اصفهانی ، مانی رهنما ، نیما مسیحا ،احسان خواجه امیری و تنی دیگر ، تا حدودی خوش درخشیده اند و آبرویی برای موسیقی امروز کسب کرده اند اما هنوز هیچ کدامشان شگفتی های نسل قبل از خود را تکرار نکرده اند.روزگاری در همین سرزمین ترانه سرایانی می زیستند که هر روز ، زیبایی های تازه ای به مردمانشان هدیه می کردند.ایرج جنتی عطایی ، اردلان سرفراز ، شهیار قنبری ، زویا زاکاریان ، منصور تهرانی و تا حدودی  لیلا کسری و فرهاد شیبانی که در هر ترانه ، گامی جلوتر از دیروز خود بودند.گرچه در حال حاضر فدرتمندترین بخش موسیقی امروز ،همین بخش ترانه است و ترانه سرایان خوب بسیاری داریم ، اما سپردن ترانه به واروژان و مقصدی و  زلاند و بیات و اتابکی و افشار و شماعی زاده و چشم آذرها و نجوکی کجا و قربانی شدن ترانه توسط آهنگسازان امروز کجا.شکی نیست که بهترین ترانه ها نیز زمانی که از همراهی خواننده و  آهنگساز مناسبی برخوردار نباشند هیچگاه به اثری در خور شنیدن تبدیل نمی شوند.در هر حال گذر از این دوران رکود و رسیدن به شریط ایده آل ، نیازمند حرکت های جدی و انسان های جدی است.کنار هم قرار گرفتن ، به دور از بدبینی ها و بی اعتمادی های همیشگی.نظر ما چیست ؟